IJsbrand Chardon woont in Den Hoorn (Z-H) en is eigenaar van een vijfsterren FNRS-manege en stalhouderij. Met vierspanrijden raakte hij al op heel jonge leeftijd vertrouwd, doordat zijn vader Abraham als internationaal vierspanrijder aan de weg timmerde.
Amper 20 jaar oud nam hij de wedstrijdleidsels van zijn vader over en al bij zijn eerste WK, Apeldoorn 1982, kreeg hij een gouden teammedaille omgehangen. Dat werd het begin van een unieke verzameling eremetaal, waarin de goudglans royaal de aandacht trekt: IJsbrand is 22-voudig nationaal kampioen (eerste titel 1983) en elfvoudig wereldkampioen, waarvan vier keer (1988, 1992, 2002 en 2008) individueel en zeven maal met de equipe (1982, 1986, 1988, 1998, 2002, 2008 en 2010). Met elf overwinningen is hij ook de succesvolste deelnemer van het prestigieuze CAIO Aken.
Het merendeel van de warmbloed-paarden die zijn rijtuig trokken en trekken, is van KWPN-origine, aanvankelijk, net als het span van zijn vader, voskleurig. Al snel stapte IJsbrand over op bruinen, die met de imponerende Paledo als linksvoor hun meest succesvolle tijd tegemoet gingen. Zijn sponsor is PrimeVal.
Fenna Westerduin - Coördinator Nederlands Hippisch Kenniscentrum
Paardendierenarts Fenna Westerduin heeft in Gent haar diploma gehaald. Na een aantal jaar in de praktijk en bij de Faculteit Diergeneeskunde is ze docent Paardenhouderij en biologie aan Hogeschool HAS Den Bosch geworden.
Ze is nu coördinator van het Nederlands Hippisch Kenniscentrum (NHK). Hier kan iedereen terecht voor kennis en vragen over paarden. Ze heeft meerdere publicaties op haar naam, waaronder het Plan van Aanpak Welzijn in de paardensector. Ze zal in deze verkiezing de kandidaten testen op een aantal welzijnsaspecten.
Petra Spiekerman van Weezelenburg - Oprichtster van Stichting Paard in Nood
Van kinds af aan had ze grote moeite met het onrecht dat veel dieren werd aangedaan, en ze ontfermde zich al van jongs af aan over alles wat ze vond, of het nu zieke vogeltjes, egels, ratten of honden waren.
In de jaren voor 2005 was het rijden een beetje naar de achtergrond verdwenen, dus dat wilde ze weer oppakken. Ze ging rijden op een Amerikaanse volbloed, haar verzorgpaard. Op dezelfde locatie als deze merrie stond ook Ilske. Een 14-jarige appaloosa merrie met o.a. spat en een gedragsprobleem. Toen Ilske op de nominatie stond om ingeslapen te worden greep ze in. Ze richtte voor dit soort paarden, die wel nog kwaliteit van leven hebben maar waar niet meer op gereden kon worden en “dus” maar moesten sterven, Stichting Paard in Nood op. Met zo’n 25 vrijwilligers, al dan niet zelf ook met een beperking, wordt de stichting draaiende gehouden. De paarden worden opgevangen en de paarden waar geen plek of geld voor is worden bemiddeld naar een kritisch geselecteerd opvangadres.
De stichtingspaarden worden aan de hand gewerkt, volgens de richtlijnen van de Academisch Rijkunst. Een paard dat om welke reden dan ook niet bereden kan worden (te jong, te oud, medische problemen), kan immers wel heel goed aan de hand gegymnastiseerd worden.
Petra volgt zeer regelmatig cursussen en opleidingen, zowel op medisch-, gedrags- als ook op trainingstechnisch gebied, in zowel binnen- als buitenland. Deze kennis kan ze op de paarden met een beperking toepassen en delen met de vrijwilligers en anderen geïnteresseerden.
Daarnaast zet Petra zich actief in voor verwaarloosde paarden en gaat in gesprek met instanties als de Landelijke Inspectie Dienst en dierenpolitie om zodoende kritisch te kijken naar de toekomst en de mogelijkheden om deze paarden te helpen.
